روزنامه نگار اصفهانی

یک بیوگرافی نرم!

esfjournalist — Fri, 04 Dec 2009 09:59:18 GMT

-->روزنامه نگارم. با «خبرنگاری افتخاری دوچرخه» پاورچین پاورچین وارد دنیای مطبوعات شدم. با هفته نامه‌ی «اصفهان زیبا» جدی جدی نفس کشیدن در دنیای مطبوعات را تجربه کردم و حالا نزدیک به چهار سال است که این جا و آن جا قلم می‌زنم. نوشتن را عاشقانه دوست دارم و مهمترین فعل زندگیم همین نوشتن‌های در وبلاگ‌هایم و مطبوعات است. عکاسی هم می‌کنم و چند ماهی‌ست به صرافت تهیه‌ی گزارش‌های چندرسانه‌ای افتاده‌ام. اولین گزارش جدی مالتی‌مدیا (چندرسانه‌ای)ام به همین زودی‌ها منتشر خواهد شد.

--> لیست کارهایم را به تفکیک محل‌های قلم‌زنی می‌توانید در ستون چپ وبلاگ ببینید.

--> این وبلاگ کوچک دوست‌داشتنی، پرونده‌ی کاری من است. سعی می‌کنم متن کامل تمام نوشته‌های منتشرشده‌ام را در اینجا بگذارم. شاید برای ثبت در تاریخ یا...

--> برای تماس با من می‌توانید از این فرم استفاده کنید.

About me:
Nafise Hajati, a girl journalist living in Isfahan, one of the capital cities of Iran.
Now, I`m applied math student in university and It`s more than 3 years that I am a journalist, write for some magazine, newspapers, news agencies online and offline such as: Isfahan ziba local newspaper, Shahrvanemrooz weekly newspaper, Kayhan Caricature international cartoon magazine, news online newspaper, Persian cartoon website, etc.

mostly write about web, art, scientific and social issues.

I do photography too. So I like Multimedia stories and try working in this field.
My interests are: Journalism, Internet, Traveling, cycling, playing Daf (a musical instrument) etc.

And... You can see my English weblog, facebook, twitter, friendfeed and linkedIn profile for more introduction!

ستون جیره‌ی فرهنگی- ساعت 9، Outsourced، زویا پیرزاد

esfjournalist — Fri, 04 Dec 2009 07:26:18 GMT

روزنامه اصفهان زیبا- شماره 864- دومین شماره ویژه نامه فرهنگ و هنر- پنجشنبه دوازدهم آذر ماه 1388

آخر هفته‌ها باید به چشم‌هایمان، به گوش‌هایمان، به ذهن‌مان استراحت بدهیم. آخر هفته‌ها باید بزنیم به دشت و کوه و بیابان یا برویم کنار زاینده رود قدم بزنیم و پاییز، فصل رنگ و برگ، را با تمام وجود حس کنیم. باید فیلم ببینیم. موسیقی خوب گوش کنیم و کتاب بخوانیم.

بشنوید

آخر هفته‌ها، مخصوصاً اگر بیش از یک روز بشوند، مردم هوس سفر به سرشان می‌زند. سفر یعنی جابه جایی، یعنی پیمودن مسیر؛ مسیری که گاه طولانی هم می‌شود و باید ساعات بین راه را به هر صورت سپری کرد پس چه بهتر که با تدابیری، بودن در راه را لذت‌بخش کنیم. موسیقی یکی از این تدابیر است.

این روزها، خیلی‌ها بدون پخش‌کننده‌ی صدایشان حتی نمی‌توانند تصور سفر رفتن بکنند. مخصوصاً اگر تنها سفر می‌کنید، یکی از بهترین راه‌ها برای جلوگیری از سررفتن حوصله، همین گوش کردن موسیقی است.

این هفته، می‌خواهیم دو آلبوم از خواننده و موزیسین جوان، سیروان خسروی، را برای گوش دادن در سفر به‌تان معرفی کنیم؛ آلبوم «تو خیال کردی» و آلبوم جدید «ساعت 9» که هر دو طرفداران و منتقدان زیادی دارند.

آلبوم «تو خیال کردی بری» اولین آلبوم سیروان خسروی است که در سال 1384 توسط شرکت آوای باربد منتشر شد و قطعات شنیدنی، زیبا و متفاوتی دارد.

آلبوم 38 دقیقه‌ای «ساعت 9» دومین ساخته‌ی سیروان است که شرکت گام اول، در سال 1388 آن را منتشر کرد. این آلبوم 10 تراک دارد با ترانه هایی از زانیار خسروی و امید اطهری نژاد. ملودی ها از سیروان و زانیار خسروی و تنظیم هم از سیروان است.

یکی از بهترین تراک‌های این آلبوم، قطعه‌ی «زندگی همین امروزه» با ترانه امید اطهری نژاد و ملودی و تنظیم سیروان است. تراک آرامی که به سبک موسیقی راک غربی تا یک دقیقه ادامه پیدا می‌‎کند و خواننده سعی می‌کند صدایش را به اوج برساند. با ریتم گرفتن تراک، گیتار الکتریک نقش پررنگی پیدا می‌کند و ترانه‌ی زیبایی درباره‌ی زندگی در حال، خوانده می‌شود؛

باور كن زندگی همین امروزه
لحضه ای كه تكرار نمیشه
فرصتی كه هیچوقت نداشتی
شاید تنها شانس تو همین امروزه

ببینید

فیلم دیدن هم یکی از تفریحاتی است که آخر هفته‌ها، خیلی می‌چسبد! و خب گاهی انتخاب فیلمی برای دیدن، خیلی سخت است.

این هفته می‌خواهیم یک فیلم ساده، کمدی و رمانتیک را به‌تان پیشنهاد کنیم. فیلم « Outsourced» محصول سال 2006 آمریکا که هم مفرح و جالب است و هم حرفی برای گفتن دارد.

داستان فیلم از این قرار است که «تاد اندرسن» در شرکتی واقع در سیاتل آمریکا که کارش پخش و فروش تلفنی کالاهای نوظهور است، کار می‌کند. روزی به هند فرستاده می‌شود تا کارمندان شعبه‌ای از آن شرکت را آموزش دهد و بازدهی کارشان را بالا ببرد و جانشینی برای خود تعیین نماید. اما تاد که علاقه‌ی خاصی هم به کارش ندارد، نمی‌تواند خودش را با فضای جدید تطبیق بدهد و دچار سردرگمی و افسردگی می‌شود؛ غذاهای کشور جدید را دوست ندارد. آداب و رسومشان را نمی‌فهمد و نمی‌تواند با کارمندان زیردستش ارتباط برقرار کند. تا این که به صورت اتفاقی با یک مرد خارجی که سال‌ها قبل، موقعیتی شبیه خودش داشته، برخورد می‌کند و توصیه‌های این مرد زندگی تاد را تغییر می‌دهد.

فیلم می‌کوشد به مخاطب بگوید که اگر چه فرهنگ‌های مختلف، تفاوت‌های زیادی با هم دارند و تطبیق یافتن آدم‌ها با فضاهای جدید زمان‌بر و مشکل است اما خود افراد باید تلاش کنند و به جای مجادله، تمسخر یا بی‌اعتنایی کردن به فضاهای جدید، شناخت بیشتری نسبت به محیط به دست بیاورند و خودشان را جزیی از آن بدانند تا زندگی آسان‌تر و دلپذیرتری داشته باشند.

نام فیلم برگرفته از اصطلاح «outsourcing» به معنای استفاده از منابع و متخصصان ارزان خارج از کشور به منظور کاهش هزینه‌ها و افزایش سود است. کارگردان این فیلم جان جف کوت (John Jeffcoat) است. جاش همیلتون و عایشه دارکر در نقش دو شخصیت اصلی فیلم بازی می‌کنند و فیلم چندین جایزه از جشنواره‌های مختلف هند، ونکوور، تورنتو و ... کسب کرده است.

بخوانید

و اما کتابی که می‌تواند آخر هفته‌ی فرهنگی خوبی را برایتان رقم بزند... «من چراغ‌ها را خاموش می‌کنم» چه طور است؟! حتماً می‌دانید که «زویا پیرزاد» نویسنده‌ی این رمان، چندی پیش برنده‌ی جایزه‌ی « كوريه انترناسيونال» شد. پس اگر تا به حال داستان‌های این بانوی نویسنده را مطالعه نکرده‌اید، پیشنهاد می‌کنیم این آخر هفته سری به کتاب فروشی محل بزنید و «چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم» ، «عادت می‌کنیم»، «طعم گس خرمالو»، »مثل همه عصرها» و یا «یک روز مانده به عید پاک» را برای خواندن در تعطیلات بخرید.

اولین رمان بلند زویا پیرزاد، با نام «چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم» در سال ۱۳۸۰ چاپ شده و به خاطر نثر ساده و روانش جوایزی را ازآن خود کرده است. داستان این رمان در شهر آبادان دههٔ چهل خورشیدی می‌گذرد و شخصیت‌های داستان از خانواده‌های کارمندان و مهندسین شرکت نفت هستند که در محلهٔ بریم جدا از بومیان آبادان زندگی می‌کنند.

ستون: با صدای بلند بخوانید- گشت و گذاری در خانه‌ی یک نقاش

esfjournalist — Thu, 03 Dec 2009 07:48:18 GMT

روزنامه اصفهان زیبا- شماره 864- دومین شماره ویژه نامه فرهنگ و هنر- پنجشنبه دوازدهم آذر ماه 1388

گشت و گذاری در خانه‌ی یک نقاش
چه قدر مجله و روزنامه می‌خوانید؟ اگر مطبوعاتی باشید (یعنی کسی که زیاد مجله و روزنامه می‌خواند!) حتماً خیلی برایتان پیش آمده که یک مطلب را بخوانید و آن‌قدر خوشتان بیاید که بروید به دوستانتان، خانواده‌تان و ... بگویید:« این مطلب خیلی قشنگه. بخونش» یا حتی آن‌قدر جالب باشد، که بگویید:« گوش کن این مطلب را برات بخونم.» ما هم در این ستون قصد داریم چنین کاری انجام بدهیم پس گوشهایتان را تیز کنید!

خانه چه مفهومی برای شما دارد؟ یک واحد کوچک بدون پنجره و نور که شب و صبح و هوای ابری و آفتابیش فرقی نمی‌کند یا یک خانه وسط یک باغ پر از گل و گیاه و درخت؟ به نظر شما خانه‌ی یک نقاش، یک بازیگر، یک آرشیتکت، یک فوتبالیست، یک کشتی‌گیر هنرمند، یک حسابدار، یک پزشک، یک گل فروش و... چه تفاوتی با هم دارند؟ خانه‌ی شما چه قدر هماهنگ با نیازها و سلایق شما ساخته شده؟

حتماً به نظر شما هم خیلی جالب است که آدم بتواند هر هفته، میهمان خانه‌ی یک شخصیت معروف بشود، به گوشه و کنار خانه سرک بکشد و فلسفه‌ی پشت اشیاء را از میزبان پرس و جو کند. هفته‌نامه‌ی ایراندخت، سری گزارش‌هایی دارد با عنوان «خانه» که درست همین کار را می‌کند. هر هفته دست ما را می‌گیرد و می‌برد به خانه‌ی یک شخصیت هنری یا ورزشی و گوشه و کنار خانه را با عکس‌های «رضا معطریان»، نشانمان می‌‎دهد. «آرش نصیری» هم با میزبان به گفت و گو می‌نشیند و از «خانه» می‌پرسد.

موضوع یکی از جدیدترین شماره‌های این پرونده که در ایراندخت شماره‌ی 37 منتشر شده، خانه‌ی «پرویز کلانتری»، نقاش شناخته‌شده است. و حتماً از تیتر «با صدای گنجشک‌ها بیدار می‌شوم» می‌توانید تصور کنید که خانه‌ی مورد بحث، چه حس و حالی دارد.

«وقتی به یکی از کوچه‌های خیابان دولت آمد که حقوق و درآمدش کفاف تامین خانه در مناطق مرکزی شهر را نمی‌داد و بنابراین آمده بود اینجا در وسط مزارع و زمین‌ها، زمینی تهیه کرده و خانه‌ای ساخته بود و تازه مشکلات دیگر شروع شده بود؛ خانه‌ای بی‌آب و برق و جاده. حالا آن خانه در یکی از بهترین نقاط پایتخت است با حیاطی پر از دار و درخت و کوچه‌ای به اسم دخترش، «نگار» که حالا برگشته ایران و و در این فاصله ما برای مصاحبه با استاد میهمان خانه باصفایشان شدیم. میهمان نقاش معتبری که نقاشی‌هایش در کتاب‌های درسی کودکی‌مان به نوستالژی ما تبدیل شده، هر چند اعتبار ایشان به عنوان یک نقاش صاحب سبک و معتبر، چیز دیگری است.» این چند خط، قسمتی از مقدمه‌ی این مصاحبه است.

پرویز کلانتری سپس، از آمدن به این خانه در سال 44 می‌گوید. از این که به برادر آرشیتکت معروفش گفته، یک خانه برای یک نقاش بساز. شومینه را نشان می‌دهد و می‌گوید:«در اطراف این شومینه ما از آجرهای جوش استفاده کردیم؛ آجرهایی که در کوره سوخته و ارزشی ندارد... این دیوارها که می‌بینید فورشه آهک است. یعنی با جارو این آهک‌ها را زدند به دیوار. می‌خواستم خانه‌ام کاراکتری مستقل و متفاوت داشته باشد و بشود خانه‌ای برای یک نقاش و این طوری شد که حالا هر کسی هم که می‌آید اینجا را می‌بیند متوجه می‌شود اینجا طور دیگری است. مخصوصاً این آجرهای جوش... چند تا دیوار در این خانه است که از این آجرها دارند. اینجا در پشت خانه هم از این آجرها استفاده کرده‌ایم. آنجا دیوار سوراخ دارد و لانه گنجشک‌هاست و من هر روز با صدای آنها از خواب بیدار می‌شوم. آتلیه‌ی من هم طبقه‌ی بالاست و پنجره‌های پهناور دارد. همیشه این دار و درخت را می‌بینم... من صبح‌ها در آتلیه‌ام زندگی می‌کنم. آتلیه‌ی بزرگی دارم چون در آنجا کارهای سه متری را انجام می‌دهم.

مجموعه‌داری این کارها را از من می‌خواهد و آنها را به حراج کریستی در دبی می‌‌برد. آتلیه من هم چندان تمیز و مرتب نیست چون در آن کاه الک می‌کنم. گل درست می‌کنم ودر واقع من در آن به کار گل مشغولم! کمتر نقاشی را می‌بینید که سرو کارش با مدادی به غیر از رنگ باشد اما من این گونه‌ام. اینجا به کار گل مشغولم. 9صبح به اینجا می‌آیم و تا یازده و نیم کار می‌کنم. بعد باطری‌ام تمام می‌شود می‌روم قدم می‌زنم. غذا می‌خورم و یا می‌خوابم. بعضی وقت‌ها هم کارم تا 1 طول می‌کشد اینجا خیلی راحت هستم چون پشت پنجره آتلیه‌ام سبز است. باغی پر از دار و درخت.»

پرویز کلانتری از فضاهای مختلف خانه‌اش، از همسرش که عاشقانه به خانه می‌رسد، از حیاط پر از گل و گیاهشان که به صورت وحشی و طبیعی درآمده، از حیاط خلوت پر از درختچه‌هایشان، از مبلمان‌هایشان که به سبک «آرت دکو» هستند و صندلی‌های لهستانی و کمدها و آباژورهای قدیمی و متفاوتی که همسرش با سلیقه و وسواس خریده صحبت می‌کند و بعد هم ما را می‌برد به خانه‌ها و محله‌های قدیمی و آداب و رسومی که از یادها رفته‌اند.

لینک مرتبط: صفحه پرویز کلانتری در سایت هنرمند ایرانی

ستون جیره‌ی فرهنگی- سعدی به روایت کیارستمی، به تماشای آبهای سپید

esfjournalist — Thu, 26 Nov 2009 19:51:18 GMT

روزنامه اصفهان زیبا- شماره 858- اولین شماره ویژه نامه فرهنگ و هنر- پنجشنبه پنجم آذر ماه 1388

بخوانید

آخر هفته‌ها، اگر اهلش باشید، جان می‌دهند برای کتاب خواندن. تصور کنید یک روز کامل یا مثل این هفته دو روز کامل، تعطیلی دارید. می‌توانید دفترچه‌ی کتاب‌هایتان را بردارید (حتماً شما هم یک دفترچه پر از اسم کتاب‌هایی که باید سر فرصت بخوانید، دارید؟!) یکی، دو عنوان را انتخاب کنید هر کدام را که مقدور بود، بخرید، به امانت بگیرید یا حتی از گوشه‌ی کتابخانه‌تان بردارید و شروع کنید به خواندن. عادت دارید چه طوری کتاب بخوانید؟ خیلی رسمی می‌نشینید پشت میزتان، چراغ مطالعه را روشن می‌کنید و شروع می‌کنید به خواندن یا عادت دارید کتاب را بغل کنید، روی کاناپه‌ی گوشه‌ی اتاقتان دراز بکشید، کمی تنقلات کنار دستتان بگذارید و غرق در داستان شوید؟!

می‌خواستم در اولین شماره‌ی این ستون، یک رمان خوب معرفی کنم که بتوانید آخر هفته‌ی فرهنگی دلنشینی داشته باشید. اما از آن جا که می‌دانم وقتی تعطیلات آخر هفته، بیشتر می‌شود، هزارتا برنامه‌ی تفریحی جذاب برای آدم پیش می‌آید و اگر من اینجا یک رمان چند ده یا چند صد صفحه‌ای معرفی کنم، شما که حتماً یا برنامه‌ی سفر دارید یا به عقد و عروسی و جشن تولد دعوت شده‌اید، با خودتان می‌گویید:«کی وقت داره رمان بخونه؟» ترجیح دادم یک «فست‌بوک» دوست داشتنی به‌تان معرفی کنم.

می‌خواهم پیشنهاد کنم جیره‌ی تفریحات فرهنگی این آخر هفته‌تان را به کتاب «سعدی از دست خویشتن فریاد» به «سعدی به روایت کیارستمی» اختصاص بدهید؛ یک کتاب در قطع جیبی که محتوایش را عباس کیارستمی با دقت و وسواس برای ما دست چین کرده و در هر کدام از 620 صفحه‌اش یک پند از سعدی، شاعر پرآوازه‌مان قرار داده است. کتاب را که باز کنید به عنوان مقدمه نوشته‌:«به مقتضای زمان اقتصار کن سعدی که آنچه غایت جهد تو بود کوشیدی»...

کتاب را دستتان بگیرید و اتفاقی بازش کنید. صفحات به ترتیب حروف الفبا مرتب شده‌اند و آقای کیارستمی پندهای شاعر ناصح را برای ما انسان‌های قرن بیست و یکم، زمانه‌ی سرعت و شتاب، به کوتاه‌ترین، ساده‌ترین و دلنشین‌ترین صورت ممکن درآورده است. کتاب را که بردارید و شروع کنید به ورق زدن و خواندن دلتان نمی‌آید زمینش بگذارید. جملات کوتاهِ جذابی که آقای کارگردان، برای ما دست‌چین کرده، آنقدر جالبند و آنقدر کاربردی که ناخودآگاه وسوسه می‌شوید که دفترچه کوچکی بردارید و یادداشت کنید دوست‌داشتنی‌هایتان را، جملاتی که فکر می‌کنید جان می‌دهند برای یک موقعیت خاص که آدم بتواند با یک ژست روشنفکرانه و ادیبانه، تحویل مخاطبش بدهد و طرف مقابل را در بحر تعجب فرو ببرد!

بشنوید
اما لذت خواندن این دیوان سعدی متفاوت وقتی دوچندان می‌شود که فضایت لبریز باشد از یک موسیقی لطیف، یک موسیقی تصویری، درست مثل جملات دست‌چین شده‌ی همین کتاب. چه حس خوبی دارد که وقتی کتاب را ورق می‌زنی، می‌رسی به عاشقانه‌ها، وقتی می‌خوانی:
هر که دلارام دید،
از دلش آرام رفت
چشم ندارد خلاص،
هر که در این دام رفت
همزمان، بشنوی که می‌خوانند:« دامن کشان، ساقی می‌خوارم از کنار یارم مست و گیسوافشان می‌گریزم...»

بله! می‌خواهم بگویم این آخر هفته‌تان را به آلبوم «به تماشای آب‌های سپید» اختصاص بدهید. آلبوم کنسرت مشترک حسین علیزاده و ژیوان گاسپاریان با هفت قطعه‌ موسیقی دلنشین به نام‌های: پرنده‌ها، نغمه‌های ارمنی، ساری گلین، آواز پرنده‌ها، ماما، بداهه‌نوازی شورانگیز و پروانه‌شو؛ یک آلبوم شنیدنی که در سال 2006 نامزد دریافت جایزه گرمی شد.

اگر برای این دو روز تعطیلی، برنامه‌ی یک سفر زمینی را تدارک دیده‌اید، به‌تان پیشنهاد می‌کنم این آلبوم را با خودتان ببرید. مخصوصاً قطعه‌های «ساری گلین» و «پروانه شو» با آن نوای جانانه‌ دف ابتدایی‌اش، فوق‌العاده‌اند برای شنیدن در شب‌های جاده؛ پر از حس‌های خوب و مبهم و متفاوت...

ببینید

و اما فیلم... معرفی فیلم، به خودی خود، یکی از سخت‌ترین کارهای دنیاست اما کار وقتی سخت‌تر می‌شود که بخواهی فیلمی معرفی کنی که هم برای یک آخر هفته‌ی پربرنامه، مناسب باشد و هم زیاد از کتاب و موسیقی‌ای که معرفی کرده‌ای، دور نباشد.

تازه فیلم دیدن خیلی به حال و هوای آنی آدم بستگی دارد. گاهی دلت می‌خواهد کنترل را برداری، آنقدر کانال‌ها را بالا و پایین بروی که یک فیلم به درد بخور پیدا کنی و بنشینی به دیدن. گاهی دوست داری مستقیم بروی سی‌دی فیلم مورد نظرت را بخری و بیاوری بنشینی ببینی. گاهی دلت می‌خواهد یک دوست پیدا شود، یکی دو تا فیلم خوب بدهد و بگوید برو اینها را ببین، قشنگن! گاهی حس می‌کنی باید یک فیلم کمدی ببینی گاهی هوس دیدن یک فیلم معناگرا به سرت می‌زند و ...

با آدم‌های مختلفی درباره‌ی پیشنهاد فیلم این هفته، صحبت کردم. توصیه‌های خوبی کردند. از «سیمای زنی در دوردست» ساخته‌ی علی مصفا تا «زندگی زیباست» ساخته‌ی روبرتو بنینی و چند فیلم معناگرای معروف و غیرمعروف خارجی و ایرانی... شما چه فکر می‌کنید؟ بهترین فیلمی که می‌توان برای بسته‌ی فرهنگی این هفته، پیشنهاد کرد، چیست؟...

ستون تار 2.0- معرفی دراپ باکس

esfjournalist — Sun, 22 Nov 2009 06:20:18 GMT

روزنامه اصفهان زیبا- شماره 854- اولین شماره ویژه نامه علمی، پزشکی، آی‌تی- یکشنبه اول آذر ماه 1388

جعبه‌ای پرتابل و پرکاربرد برای فایل‌های شما

معرفی ستون: اگر خواننده‌ی پیگیر صفحه‌ی فناوری اطلاعات روزنامه اصفهان زیبا بوده‌باشید، حتماً ستونی به نام «اینترچت» را به خاطر دارید که دوشنبه‌ی قبل، پنجاه و چهارمین شماره‌اش منتشر شد. در آن ستون، هر بار سرکی به دنیای گسترده و جذاب «وب 2.0» می‌زدیم، گاهی اخبار داغ دنیای «وب اشتراکی» را با هم مرور می‌کردیم و گاهی هم سعی می‌کردیم به طور خلاصه، ابزارهای کاربردی‌اش را به خوانندگان خوب این ستون، معرفی کنیم. و حالا در این ویژه‌نامه، شما می‌توانید هر هفته نسخه‌ی جدید ستون اینترچت را دنبال کنید. در «تار 2.0» همان طور که از نامش پیداست، می‌خواهیم به طور مفصل و البته کاربردی به معرفی ابزارهای مختلف دنیای وب 2.0 بپردازیم چون باور داریم که آشنایی با این ابزار و کاربردهایشان می‌تواند در زندگی ما انسان‌های قرن بیست و یکم، تاثیر به سزایی داشته باشد. بنابراین از شما دوستانی که متخصص استفاده از ابزارهای وب اشتراکی هستید یا صرفاً به مباحث مرتبط با اینترنت و مخصوصاً نسخه‌ی دوم وب، علاقمندید دعوت می‌کنیم که هر هفته خواننده‌ی ستون «تار 2.0» باشید و نظرات و تجربیات ارزشمندتان را نیز برای ما بفرستید.

دانشجوی غیر بومی هستید؟ زیاد سفر می‌کنید؟ محل کار و تحصیل و خانه‌تان متفاوت است و در هر جا، یک سیستم متفاوت در اختیار دارید؟ در کلاس‌های مجازی شرکت می‌کنید؟ تا به حال برایتان پیش آمده که در یک جمع دوستانه شرکت کنید، عکس‌های یادگاری بگیرید و بعد تعداد زیادی از حضار از شما انتظار داشته باشند که عکس‌های مراسم را برایشان بفرستید؟
همه‌ی موقعیت‌هایی که در این جا برشمردیم، فقط تعداد کمی از موقعیت‌هایی بودند که دلیل خوبی برای داشتن یک جعبه‌ی جادویی به شمار می‌روند. فقط کافی است یک جعبه‌ی جادویی داشته باشید و فایل‌های مورد نیازتان را در آن بریزید. جعبه‌ای مخصوص به خودتان که همه جا و همه وقت در دسترس باشد و کسانی که شما اراده می‌کنید بتوانند فقط آن قسمتی از جعبه را که شما می‌خواهید، ببینند.

دراپ باکس چیست؟
دراپ باکس (dropbox.com) درست همان چیزی است که ما می‌خواهیم؛ یک جعبه‌ی آنلاین برای اطلاعات ما. ویکی‌پدیا در معرفی دراپ باکس می‌نویسد:« یک افزونه و سرویس برای ذخیره سازی است. این سرویس به کاربران اجازه می‌دهد که فایل‌هایشان را در یک فضای مجازی، ذخیره و بین رایانه‌هایی که می‌خواهند، به اشتراک بگذارند. دراپ باکس روی سیستم عامل‌های مختلف مانند ویندوز، مک، لینوکس و حتی آی‌فون اجرا می‌شود. کافی است که کاربر فایل مورد نظرش را به پوشه‌ی دراپ باکس در رایانه‌اش، منتقل کند. سپس این فایل بر روی اکانت دراپ باکسش آپلود و در تمام سیستم‌های مشخص شده و اکانت کاربران دیگری که کاربر قبلاً آن‌ها را به اشتراک این فایل دعوت کرده، قابل دسترسی می‌گردد. اکانت رایگان دراپ باکس، 2 گیگابایت فضا در اختیار علاقمندان قرار می‌دهد اما با پرداخت هزینه‌ی ماهانه یا سالانه‌ای که سایت مشخص کرده، می‌توان این فضا را تا 50 یا 100 گیگابایت افزایش داد. البته این افزایش برای کاربران اکانت‌های رایگان و غیر رایگان نیز امکان‌پذیر است فقط کافی است که این کاربران، برای افراد دیگر، دعوت‌نامه دراپ‌باکس بفرستند. هر چه تعداد قبول کنندگان این دعوت‌ها، بیشتر باشد، جایزه‌ی افزایش فضا دریافت خواهند کرد.»

چگونه دراپ باکس را نصب کنیم؟

برای داشتن یک دراپ باکس، کافی است به سایت آن (dropbox.com) مراجعه کنید. فایل 14.2 مگابایتی آن را دانلود و سپس بر روی سیستم ادمین نصب کنید. البته اگر شما کاربر ادمین سیستم نیستید، باز هم می‌توانید دراپ باکس را نصب کنید فقط برنامه، پیغام می‌دهد که از تمام ویژگی‌های سرویس نمی‌توانید استفاده کنید و شما با قبول کردن این شرط، می‌توانید این برنامه را بر روی سیستم‌تان نصب کنید. نکته‌ی امنیتی در این جا این است که باید حتی‌الامکان از نصب دراپ باکس بر روی سیستم‌های غریبه، بپرهیزید و اگر ناگزیر به نصب این نرم افزار روی سیتم غیرشخصی‌تان و برای مدت محدودی هستید، پس از کار با آن حتماً باید پوشه‌ای را که برنامه، در فایل داکیومنت سیستم (My document) می‌سازد، به تمامی پاک کنید.
برای نصب دراپ باکس، باید به اینترنت متصل باشید. پس از نصب، برنامه از شما می‌خواهد که اگر اکانت دراپ باکس ندارید، در سایت ثبت نام کنید و اگر قبلاً اکانتی ساخته‌اید، به سیستم وارد شوید. با ورودتان به سرویس، نام کامپیوتری که از طریق آن وارد شده‌اید، به عنوان یکی از سیستم‌هایی که به اکانت شما متصل است، ثبت می‌شود.

حالا شما در سایت دراپ باکس، یک جعبه‌ی آنلاین شخصی دارید و پوشه‌ای نیز به نام دراپ باکس در قسمت مای داکیومنت (My document) ویندوزتان یا بخش دیگری از سیستم عامل که خودتان مشخص کرده‌اید، ساخته شده‌است. این پوشه، شامل ۲ زیرپوشه با نام عکس‌ها (Photos) و عمومی (Public) و یک فایل متنی ( This is your Dropbox.txt) است که اطلاعات مختصری را در مورد سرویس دراپ باکس در خود جای داده است.

چگونه از این جعبه‌ی جادویی استفاده کنیم؟
ساختاری که در اختیار شما قرار گرفته، دقیقاً مانند یک پوشه و یا یک درایو روی رایانه‌ی شما است، از این به بعد برای اینکه فایلی را روی فضای دراپ‌باکس خود قرار دهید فقط کافیست فایل را در پوشه معرفی شده به نرم‌افزار دراپ‌باکس، قرار دهید تا نرم‌افزار به طور خودکار فایل را روی وب آپلود کند، بعد از اتمام این کارفایل‌های شما روی وب نیز در دسترس شما قرار می‌گیرند. هر تغییری که در پوشه‌ی مای دراپ باکس (My dropbox) ایجاد کنید، روی پوشه‌تان در سایت، اعمال می‌شود و بالعکس. نشانه‌ی این اعمال تغییر این است که در کنار آیکن جعبه‌ی آبی رنگی که در نوار وظیفه (Taskbar) به وجود آمده، دایره‌ی کوچکی به صورت چشمک‌زن دیده می‌شود. در مرحله‌ی بعد، وقتی آپلود یا دانلود بر روی دراپ باکس تمام شد، یک علامت تیک سبز در کنار جعبه‌ی آبی‌رنگ پدیدار می‌شود به این معنا که به کاربر می‌گوید، کار تمام است.

با استفاده از فولدرهای Public می‌توانید اطلاعات خود را مانند یک سرویس اشتراک‌گذاری کلاسیک در سراسر وب به اشتراک‌ بگذارید، فقط کافیست بعد از آپلود فایل مورد نظر خود در داخل فولدر Public، آدرس دقیق آن را در اختیار کسانی قرار دهید که می‌خواهید به این فایل دسترسی پیدا کنند. دراپ‌باکس همچنین از روی سیستم‌عامل‌های موبایل مانند iPhone و iPod قابل دسترسی است و در آن‌جا نیز می‌توانید اطلاعات خود را بروز کنید و یافایلی را در فضای خود آپلود نمایید.

تمام ابزارهای لازم برای مدیریت یک پوشه در اختیار شما قرار داده شده است، می‌توانید پوشه‌های خود را با دوستان دیگرتان در دراپ باکس به اشتراک بگذارید.

ویژگی‌های دراپ باکس چیست؟

دراپ باکس ویژگی‌های بسیار کاربردی و جالبی دارد؛ در صورت تغییر یک فایل، فقط قسمت تغییر یافته از آن روی اینترنت یا برعکس آپلود می‌شود. می‌توانید میزان استفاده‌ی دراپ باکس از پهنای باند اینترنت‌تان را محدود کنید. می‌توانید تعیین کنید که چه میزان از پهنای باند صرف دانلود محتویات تغییریافته شود و چه میزان، صرف آپلود محتویات پوشه‌ی روی سیستم‌تان، گردد.

می‌توانید پوشه‌ای را بین چند نفر از دوستانتان به اشتراک بگذارید. برای این کار پس از ساختن پوشه، برای آنها دعوت نامه بفرستید. اگر در دراپ باکس اکانت داشته باشند، فقط کافی است که دعوت شما را قبول کنند تا پوشه برایشان مرئی شود و امکان دانلود، تغییر و جابه جایی محتویات آن را نیز پیدا می‌کنند. از این قابلیت می‌توانید به راحتی برای به اشتراک گذاری پوشه‌ی عکس‌ها با دوستانتان یا پوشه‌ی مشق‌های کلاس مجازی‌تان با هم‌کلاسی‌ها و استادتان استفاده کنید. به اکانت‌تان در سایت دراپ باکس که وارد شوید، در قسمت «فعالیت‌های اخیر» می‌توانید تمام کارهایی را که دوستان و همکارانتان بر روی پوشه‌ی فوق انجام داده‌اند، ببینید. حتی می‌توانید خوراک (feed) این صفحه را به خوراک‌خوان‌تان (feed reader) اضافه کنید تا هر بار احتیاج نباشد که به صفحه‌ی فوق بروید. البته شما این امکان را هم دارید که دسترسی کاربران دعوت شده را به پوشه‌ی مورد نظرتان مدیریت کنید.

از امکانات جذاب دیگری که دراپ باکس در اختیار کاربرانش قرار داده، این است که می‌توان تصاویر بارگذاری شده را در قالب یک گالری، برای قرار دادن به عنوان محتوای یک سایت، در نظر گرفت.
دراپ باکس، همچنین از فایل‌های شما به صورت خودکار نسخه‌ی پشتیبان تهیه می‌کند، امکان بازگردانی فایل‌های پاک شده و نسخه‌های قبلی فایل‌های بارگذاری شده نیز در این سرویس موجود است. اگر خواستید تغییراتی را که در سی روز گذشته، روی یک فایل داده‌اید برگردانید، فقط کافی است در صفحه‌ی شخصی‌تان روی سایت، فرمان آندو (Undo) بدهید. امکان جست و جو هم یکی از قابلیت‌های کاربردی سرویس دراپ باکس است.

کاربردهای مختلف جعبه‌ی جادویی!

وبلاگ معروف لایف هکر می‌نویسد:« دراپ باکس، حالا به یکی از ضروری‌ترین وسایلی که هر روز استفاده می‌کنم، تبدیل شده است. اگر چه خیلی‌ها از این سرویس فقط برای اشتراک فایل استفاده می‌کنند اما دراپ باکس کاربردهای بسیار بیشتری دارد و نباید به این سرویس فقط به دید یک سرویس ذخیره‌سازی و به اشتراک گذاری فایل‌های متنی، تصویری، صوتی و... نگاه کرد.»

اگر به امنیت در دنیای مجازی اهمیت می‌دهید، حتماً از ابزارهایی مانند کی‌پس (KeePass) استفاده می‌کنید. از این پس می‌توانید کی‌پس را به دراپ باکس متصل کنید و پسوردهایتان را همه جا و از هر کامپیوتری در اختیار داشته باشید یا نسخه‌ی پرتابل نرم‌افزار کی‌پس را در دراپ باکس نصب نموده و از امکانات مشترک دو ابزار استفاده کنید.

این روزها، نسخه‌های پرتابل نرم‌افزارهای مختلف وب را پر کرده‌اند. حتماً شما هم به تناسب اهداف‌تان از نسخه‌های پرتابل ابزارهایی مانند فایرفاکس استفاده کرده‌اید. اما چیزی که شاید خیلی‌ها ندانند، این است که می‌توان نرم‌افزارهای پرتابل را در پوشه‌ی دراپ باکس آپلود کرد تا در تمام سیستم‌هایمان قابل دست‌یابی باشند. به این ترتیب، دیگر لازم نیست هربار این نرم‌افزارها را بر روی سیستم‌های جدید آپلود کنید بلکه کافی است که یک بار آن ها را بر روی جعبه‌تان بارگذاری کنید و دفعات بعد، فقط به دراپ باکس‌تان وارد شوید.

سرویس‌های دیگری مشابه سرویس دراپ باکس نیز وجود دارند که عمده‌ترین مشکل آنها، نبود فضای کاملاً اختصاصی برای هر کاربر است یعنی شما نمی‌توانید به این فضا به عنوان یک فضای خصوصی و امن نگاه کنید چون کاربران دیگر نیز به فایل‌های شما، دسترسی دارند. اما دراپ باکس در این بین، با قابلیت‌های زیاد،گوی سبقت را از سرویس‌های مشابه ربوده است.

در انتها باید یادآوری کنیم که سرویس دراپ باکس با اینترنت دایل‌آپ و سرعت پایین نیز کارایی دارد هر چند که مطمئناً هر چه قدر وضعیت اینترنت‌مان بهتر باشد، چنین سرویس‌هایی برایمان کارایی گسترده‌تر و لذت بیشتری خواهند داشت.

ستون با صدای بلند بخوانید- نداری طعم دارد

esfjournalist — Sat, 21 Nov 2009 22:15:18 GMT

روزنامه اصفهان زیبا- شماره 858- اولین شماره ویژه نامه فرهنگ و هنر- پنجشنبه پنجم آذر ماه 1388

نداری طعم دارد

گاهی وقت‌ها هست که مجله‌ای، روزنامه‌ای یا حتی کتابی را ورق می‌زنی. یک مصاحبه، گزارش یا حتی مطلب کوتاه گوشه‌ی صفحه را انتخاب می‌کنی و شروع می‌کنی به خواندن. خیلی وقت‌ها می‌خوانی و تمام. اما گاهی هم تمام نمی‌شود. یک حس خوب، یک دید متفاوت، یک نکته‌ی جالب یا حتی یک تجربه‌ی منحصربه فرد در آن مطلب هست که باعث می‌شود آدم مطلب را بردارد ببرد به دوستش، به مادرش، به برادرش یا به هم‌کلاسی‌هایش، نشان بدهد و بگوید:« گوش کنید! می‌خواهم این مطلب را برایتان بلند بخوانم.» تا حالا این تجربه برایتان پیش آمده؟... ما هم در این ستون کوچک قصد داریم بخش‌های دوست داشتنی مطبوعه‌خوانی‌ها‌یمان را، برای شما با صدای بلند بخوانیم. پارامتر زمان انتشار را هم از انتخاب‌هایمان حذف می‌کنیم تا حواسمان بیشتر بر روی پارامترهای جذابیت و تازگی مطلب متمرکز باشد. پس لطفاً گوش بدهید!

اولین مطلب این هفته، بخشی از مصاحبه‌ی مجید توکلی با کارگردان و نویسنده‌ی فیلم «بی‌پولی» است. این گفت و گوی جالب با موضوع «بی‌پولی» و نه در رابطه با این فیلم، انجام شده و در هفته‌نامه‌ی چلچراغ، شماره‌ی 361، منتشر شده است.

حمید نعمت‌الله: واقعیت ماجرا این است که نداری طعم دارد. من دوست نداشتم وقتی ازدواج می‌کنم پولدار باشم. این که اول ازدواج همه چی داشته باشم، برایم بی‌هیجان بود.

- با این حساب مثلاً بیماری هم طعم دارد دیگر؟!

حمید: آره. واقعاً بیماری هم طعم دارد. مثلاً من یک بار داشتم برای جراحی بیهوش می‌شدم. این لحظه برایم هیجان داشت. دوست داشتم ببینم این بیهوشی در نهایت فید می‌شود یا کات. ذوق زده این تجربه بودم. حتی لحظه بعد از عمل هم همین‌طور. در صورتی که بعد از عمل حال آدم بد است. ولی مدام به صرافت این بودم که این هم حالیه‌ها... این حال را دریاب حمید!

یک بار هم با حبیب اسماعیلی و چند تا از دوستان دیگر برای دیدن لوکیشن به شمال می‌رفتیم توی جاده یک لحظه ماشین توی برف سر خورد و داشتیم سقوط می‌کردیم. ولی من مدام این هیجان را داشتم که سقوط تجربه جالبی باید باشد. باور می‌کنی؟ نه؟ البته این متعلق به زمان جوانی من است و حالا موقع سقوط ماشین فقط دعا می‌کنم که نمیرم.

هادی مقدم دوست: اما من کمابیش سعی می‌کنم زورکی هم که شده این حالت تجربی را حفظ کنم. من اگر آسیب ببینم و دردم بگیرد، حتی درد کلیه، قسم خورده‌ام که به جای ناله بگویم: چه حالی می‌ده!

- از خاطرات بی‌پولی بگویید.
حمید: من و خانمم سابقاً یک مجله ادبی منتشر می‌کردیم. آدرس دفتر مجله را آدرس خانه داده بودیم. یک روز صبح، توی خواب خوبی بودم که زنگ در را شنیدم. با زیرشلواری رفتم در را باز کردم. یک آقای شاعری آمده بود تا درباره مجله و شعر معاصر با من حرف بزند. فکر کن توی این آشفته بازار خانه من آمده بود تا درباره شعر معاصر حرف بزند.

آمد بالا نشست. پرسیدم چی می‌خورید برایتان بیاورم؟ خیلی سریع گفت:«قهوه» من هم گفتم چشم. آمدم نوی آشپزخانه . هیچی نداشتیمو خالی خالی. قهوه که خنده دار بود. آمدم پیشش گفتم :« قهوه تمام شده، چای میل دارید؟» سری تکان داد و گفت:«بله...» رفتم توی آشپزخانه و کتری را گذاشتم روی گاز و آب را ریختم و زیر کتری را روشن کردم و دنبال چای خشک گشتم.» دیدم چای خشک هم در خانه نیست.

یکهو نفهمیدم چی شد، تلفن را برداشتم الکی با سوپر مارکت شروع کردم به حرف زدن و الکی سفارش قهوه و چای و نوشابه و کلی چیز دادن. یکی نبود بگوید آخر این چه کاری است. خب طرف بیشتر می‌نشیندو منتشر می‌ماند که سفارش تو برسد. هیچی... خلاصه بدبخت این قدر منتظر شد تا خبری نشد و گفت: «آب جوش دارید؟» یاد آی جوشی که گذاشته بودم افتادم. رفتم سر گاز دیدم آب کاملاً بخار شده و کتری سوخته و بر اثر حرارت کاملاً سرخ شده.

دست خالی برگشتم و نشستم رو به رویش و بدون این که حرف چایی را پیش بکشم، با او درباره عقایدش و ارزش شعر معاصر مخالفت کردم تا به جای چایی زور بزند که مرا متقاعد کند و او خیلی جدی درباره نیما و شاملو و اخوان حرف زد. این هم از آن بی پولی‌های بامزه بود.

زیگزاگ آنلاین- یک گیم شطرنج متحرک!

esfjournalist — Sun, 01 Nov 2009 09:36:28 GMT

تاریخ انتشار: یکشنبه، مهرماه 1388 ، لینک به مطلب:(+)

صد و هشتاد سال پیش در «انگلستان» متولد شد و حوالی سال ۱۳۲۰ توسط انگلیسی ‌ها به ایران آمد. سالن‌ هایش ابتدا در «آبادان»، بعد در تهران و دیگر شهرهای ایران، فقط برای تفریح و تفنن، ساخته شدند. اما از حدود ۱۶ سال پیش بود که به این ورزش به طور جدی‌ تری پرداخته شد. کم کم شهرهای مختلف به فکر تبلیغ و سرمایه ‌گذاری در این زمینه افتادند و زمین های اسکواش در برخی شهرها، پدیدار شدند.

اسکواش در یک زمین چهار دیواری که «کورت» می نامند بازی می‌شود، هر بازیکن به طور متناوب توپ کوچکی را با راکت به دیوار مقابل می ‌زند و بازیکن طرف دیگر باید آن را به دیوار مزبور برگرداند. این ضربه‌ ها با سرعت و زاویه‌ ای زده می ‌شوند که بازیکن حریف نتواند توپ را به دیوار مقابل برگرداند. اسکواش به دو صورت انفرادی (دو بازیکن) و دوبل (چهار بازیکن) بازی می‌ شود.

درِ کوچک آهنی کنار در ورودی ورزشگاه را محکم می زنم. دختر در را برایم باز می کند و وارد تنها سالن اسکواش شهر «اصفهان» می شوم. سه دختر نوجوان در دو کورت، در حال بازی هستند. صدای برخورد توپ با دیوارهای دو اتاقک و صدای کفش دخترهایی که برای زدن توپ به این طرف و آن طرف اتاقکی که سه طرفش دیوار است می‌روند و حتی گاهی به هم برخورد می‌کنند، تمام سالن را پر کرده.

«شیدا»، مربی ‌شان، هم هر چند دقیقه یک بار بین صحبت‌ هایمان دخترها را صدا می زند و بهشان تذکر می‌دهد که حرکت ها را درست بزنند یا زیاد استراحت نکنند.

«شیدا مولادوست»، علوم سیاسی خوانده و خبرنگار است اما آن‌ طور که خودش می‌ گوید، عاشق داوری است و انواع و اقسام مدارک مربیگری و داوری در رشته های مختلف ورزشی مثل تکواندو، فوتبال، فوتسال، اسکواش و سافت ‌بال را دارد. حالا هم یکی از چهار مربی ‌ای است که در اصفهان، اسکواش کار می‌کنند.

چرا اسکواش بازی می کنید؟

«پریناز» ۱۶ ساله، دو سال است که اسکواش بازی می ‌کند اما از یک سال پیش این ورزش را به طور جدی دنبال کرده است. چند دقیقه برای استراحت روی سکو می‌ نشیند و مشغول دیدن بازی مربی ‌اش با یکی از بچه ها، می‌ شود. کنارش می‌ نشینم و درباره‌ ی ورودش به این ورزش می ‌پرسم. می‌گوید: «ازش خوشم اومد چون واسه خودش کلاس خاصی داره. خیلی هیجان داره و رقیب خیلی زیادی هم ندارم.»

این طور که پریناز می گوید، پدرش که والیبال بازی می ‌کند، مخالف اسکواش بازی کردن اوست و عقیده دارد که بهتر است دخترش یک ورزش جمعی که بیشتر مورد توجه است، را انتخاب کند. اما از طرف دیگر، مادرش همیشه مشوق او بوده است.

«ساناز»، قدبلند و خوش اندام است. از بچه ‌های دیگر بزرگ تر و تقریباً بیست و سه، چهار ساله به نظر می ‌رسد. تاپ و شلوارک شیکی پوشیده و درحال بستن هدبندش است که می‌ پرسم: «شما مربی سانس بعد هستی یا بازیکن؟»

ساناز مدت ‌ها والیبال بازی می‌ کرده ولی خیلی دوست داشته که یک ورزش انفرادی را امتحان کند. برای همین، حالا اسکواش بازی می ‌کند. او هم «داشتن هیجان» را مهم‌ ترین دلیلش برای انتخاب این ورزش می ‌داند.

اما «پریزاد» نظر جالب‌ تری دارد. او که فقط برای سرگرمی اسکواش بازی می‌ کند، می‌ گوید: «من تنیس خیلی دوست داشتم. یه زمین تنیس هم نزدیک خونه‌ مون بود ولی اون جا باید با روسری و مانتو می‌ رفتیم. اونم توی گرما و آفتاب! برای همین اومدم اسکواش. این جا حداقل می ‌تونیم راحت لباس بپوشیم. از صدای توپ که می‌ خوره به دیوار خیلی خوشم میاد. هیجان و تحرک زیادشم خیلی دوست دارم.»

و در آخر «شیدا» همه‌ ی این صحبت ‌ها را تکمیل می ‌کند: «در اسکواش، مدام باید فکر کنی. باید هم خودت بازی کنی، هم به جای حریفت. شادابی و تحرک خاصی داره. بهش شطرنج ایستاده یا شطرنج متحرک هم می‌ گن. از طرفی، اسکواش این خوبی رو داره که در هر فصلی می‌ شه بازی کرد؛ در هوای گرم یا سرد.»

در باب خوش اندامی بازیکنان اسکواش!

کم نیستند خانم هایی که به هدف «لاغر شدن» یک رشته ی ورزشی را انتخاب می کنند. اما شیدا معتقد است: «خیلی زشته که بگن می ریم ورزش که لاغر بشیم.» و اضافه می‌کند که خیلی از ورزش‌ ها هستند که یک قسمت از بدن را بد حالت و غیرعادی می ‎کنند یا فقط باعث تقویت برخی از قسمت ‌های بدن می‌ شوند. اما اسکواش باعث تناسب اندام می ‌شود چون در این ورزش، تمام عضلات بدن درگیرند.

در همین زمینه، خاطره ‌ای از مسابقات کشورهای اسلامی در «رشت» تعریف می ‌کند: «یه دختر نوجوون از هند با مادرش اومده بود. خیلی خوش اندام بود. مادرش می‌ گفت چند ماه دیگه باید بره انگلستان برای مسابقات فشن!»

با «مسعود ضیاءالدینی»، عضو کمیته آموزش فدراسیون اسکواش و مربی، در مورد جنبه‌ های پزشکی ورزش اسکواش صحبت می‌ کنم. او می گوید: «اسکواش مخلوطی از حرکات هوازی و غیرهوازی است. تمام اعضای بالاتنه و پایین ‌تنه درگیر هستند. البته عضلات دست، کمربند شانه ای و بالاتنه بیشتر درگیرند. همه ‌ی فاکتورهای آمادگی جسمانی را دارد و جزو آن دسته از ورزش ‌هایی است که انرژی زیادی مصرف می ‌کند. نه جنسیت می‌ شناسد و نه سن. هم برای مردم عادی خوب است و هم به عنوان ورزش بدنسازی قهرمانان مورد استفاده قرار می‌ گیرد. مثلاً "دیوید بکهام" و "علیرضا دبیر" به عنوان ورزش مکمل، اسکواش بازی می ‌کردند.»

سالن اسکواش یا استخر خانگی؟

در مورد وضعیت اسکواش در اصفهان، با چند نفر از مربی ‌ها صحبت می کنم. می گویند که در استان اصفهان فقط دو سالن اسکواش هست. یکی در آران و بیدگل که یک ایرانی مقیم آمریکا آن را در زادگاهش ساخته و خیلی شیک و مدرن است ولی هنوز بازیکن جدی که در مسابقات کشوری فعال باشد، ندارد. دومی هم همین سالن با دو کورت است که به دلیل محل نامناسب، زیاد مورد استقبال قرار نگرفته.

شیدا می‌گوید: «اگه همین سالن، در جنوب شهر، مثلاً در ورزشگاه انقلاب بود، خیلی بیشتر ازش استقبال می‌ شد و خانواده‌ ها هم با خیال راحت ‌تری به دخترانشون اجازه می‌ دادن که مثلاً ساعت ۲ بعد از ظهر بیان اسکواش.»

این مربی، با بیان این که در پارک‌ های تهران، اسکواش باز گذاشته ‌اند و برخی از انبوه‌ سازان پایتخت در برج‌ های چندین طبقه، یک طبقه یا واحد را به سالن اسکواش اختصاص داده ‌اند، از پتانسیل خوب پارک ‌ها و زمین ‌های اطراف «زاینده رود» می‌ گوید و تاکید می‌ کند که اگر کنار زمین‌ های تنیس و بدمینتون، کورت باز اسکواش بگذارند، به گسترش این ورزش کمک زیادی می ‌شود.

ضمن این که برج های اصفهان هم می ‌توانند یک واحد را به سالن اسکواش اختصاص دهند که از نظر هزینه و نگهداری، به مراتب ارزان ‌تر و راحت‌ تر از استخرهای خانگی هستند.

خانم «فلاحیان»، سرپرست هیئت اسکواش بانوان استان اصفهان، از تلاش‌ هایی که برای گسترش این ورزش در اصفهان صورت گرفته صحبت و تاکید می ‌کند که با شهرداری رایزنی ‌هایی برای احداث کورت باز در کنار زاینده‌ رود انجام شده است. او همچنین از میزبانی سالن اسکواش آران و بیدگل در مسابقات المپیاد کشوری که زمستان امسال برگزار خواهد شد، خبر می دهد. او اضافه می کند که این سالن مدرن با پنج کورت ساخته شده و از ابتدای امسال به صورت جدی شروع به آموزش اسکواش به آقایان و خانم ‌های علاقه مند این شهرستان کرده است.

اسکواش در تخت جمشید

وقتی در اینترنت به دنبال عکس‌ هایی از مسابقات اسکواش می‌ گردم، به عکس‌ های جالب توجهی از مسابقات جهانی اسکواش «مصر» می ‌رسم که در کورت ‌های شیشه‌ ای و در کنار «اهرام مصر» برگزار شده‌ اند.

شیدا مولادوست هم با تاکید بر جنبه ی توریستی این ورزش می ‌گوید: «چرا ما میزبان مسابقات جهانی نباشیم و مسابقات را کنار "تخت جمشید" یا در "میدان نقش جهان"، در کورت های شیشه ای برگزار نکنیم؟ توریسم ورزشی می ‌تواند کمک شایان توجهی به اقتصاد کشور کند. ما باید مسابقات بین المللی را در شهرهای تاریخی ‌مان برگزار کنیم که تبلیغی برای فرهنگ ‌مان باشد؛ نه در شهرهایی که زیاد جنبه توریستی ندارند. مثلاً در مسابقات رشت، ورزشکاران خارجی، فقط دنبال فرش و پسته و صنایع دستی و آثار باستانی می ‌گشتند.»

«بابک فقیر»، دبیر اسکواش، در این باره می‌ گوید: «کشورهای مختلف برای استفاده بیشتر از بعد توریستی این ورزش، دو کار می ‌کنند. اول این که کورت شیشه‌ ای برای مسابقات تهیه می‌ کنند؛ مانند مصر یا انگلستان که کورت‌ های شیشه‌ ای اسکواش را در میدان اصلی شهر قرار داده بود و دوم این که مسابقات بین‌ المللی PSA (مخصوص مردان) و VISPA (مخصوص زنان) را با جوایز چند هزار دلاری برگزار می‌ کنند.»

فقیر در مورد برگزاری مسابقات در کورت شیشه‌ ای و در کنار آثار تاریخی مانند تخت جمشید یا حتی میدان آزادی، به هزینه بالای وارد کردن کورت شیشه ‌ای از آلمان، که چیزی حدود ۲۰۰ میلیون تومان می‌شود، اشاره می‌کند و معتقد است که همین عامل باعث شده که این کار در برنامه ‌ی فعلی فدراسیون نباشد. البته او تاکید می ‌کند که درصدد هستند تا بخش خصوصی را در این زمینه تشویق کنند.

از طرفی، در چند سال اخیر مسابقات بین‌ المللی با جوایز شش و ۱۰ هزار دلاری در جزیره ‌ی کیش و تهران، برگزار کرده‌ اند و طبق برنامه، قرار است دو دوره مسابقات بین‌ المللی مردان (جام فجر و نوروز) در تهران و دو دوره نیز در جزیره ‌ی کیش برگزار شود.

دبیر فدراسیون اسکواش با اشاره به برنامه‌ هایشان برای بسط و گسترش این ورزش در کشور، می‌ گوید: «در حال حاضر تصمیم گرفته‌ شده که هر سه ماه یک بار، مسابقات کشوری در رده‌ های مختلف برای آقایان و خانم‌ ها برگزار شود و لیگ اسکواش آقایان هم از آذرماه با پنج تیم آغاز به کار خواهد کرد.»

یک دیدار دوستانه وب دویی

esfjournalist — Sun, 01 Nov 2009 09:29:25 GMT

روزنامه اصفهان زیبا،شماره ،صفحه 5،صفحه فناوری اطلاعات،ستون اینترچت(53)،دوشنبه 1388

جمعه‌ای که در پیش داریم، تاریخ جالبی است. خیلی‌ها هشتِ هشتِ هشتاد و هشت را به عنوان تاریخ یک قرار دوستانه انتخاب کرده‌اند. شاید شما هم جزو این دسته باشید و چندین سال پیش با دوستان دبستان، راهنمایی، دبیرستان، دانشگاه‌تان یا حتی یک گروه کاری، قرار هشتم آبان سال 88 را برای تجدید خاطرات و دیدار همدیگر در نظر گرفته‌اید. حالا از این گروه دوستان‌تان که قرار است چند روز دیگر ببینیدشان، چه قدر خبر دارید؟ شاید خیلی از آنها دیگر در ایران نباشند و در سرتاسر دنیا پراکنده شده باشند؛ یکی در کانادا، چند نفر در مالزی، یکی در استرالیا و... در پنجاه و سومین قسمت ستون اینترچت می‌خواهیم به شما کمک کنیم تا با استفاده از تکنولوژی وب 2.0 بتوانید چنین قرارهایی را جالب‌تر، منظم‌تر و پربازده‌تر برگزار کنید و خاطره‌اش برای همیشه در ذهن شما و دوستانتان ماندگار گردد.

چند روز قبل از فرا رسیدن مهلت قرار دوستانه، بهتر است برنامه را با دوستانتان بررسی کنید. و البته این وقتی اهمیت بیشتری دارد که محل جلسه، کافه، رستوران یا تالاری باشد که نیاز به رزرو جا با توجه به تعداد شرکت‌کنندگان دارد. شما به عنوان برگزار کننده، باید از قبل اطلاع داشته باشید که چند نفر از مدعوین می‌توانند حضور داشته باشند. پس اولین کار این است که با دوستانتان از سرتاسر دنیا ارتباط برقرار کنید و از ایشان بپرسید که آیا می‌توانند به این قرار دوستانه بیایند یا نه. برای این کار شما می‌توانید به دوستانتان که در شهرها و کشورهای مختلف هستند، تلفن بزنید، نامه بدهید یا ایمیل بزنید؛ سه راه ساده و دم دست که هر کدام با مشکلاتی نیز همراه هستند. اما اگر کمی ذوق و سلیقه‌ی بیشتری داشته باشید، می‌توانید از ابزارهای وب دویی خوبی که امکانات زیادی دارند و در عین حال، به صورت رایگان یا ارزان در اختیار شما قرار گرفته‌اند، استفاده کنید.

در قدم اول، یک «رخداد» در شبکه اجتماعی فیسبوک یا شبکه‌های مشابه دیگر که چنین امکانی را دارند و در عین حال برای کاربران شناخته شده‌اند، ثبت کنید. در این رخداد (event) تاریخ، ساعت، محل و اطلاعات اساسی را درباره‌ی این دیدار دوستانه مشخص کنید. سپس برای دوستانتان دعوت‌نامه‌ی شرکت در این رویداد را بفرستید. آن‌ها می‌توانند مشخص کنند که آیا می‌توانند در این قرار شرکت کنند یا نه و در مرحله‌ی بعد می‌توانند نظرات و دیدگاه‌هایشان را در صفحه‌ی اختصاصی این اتفاق بنویسند. این صفحه در شبکه‌ی اجتماعی باقی می‌ماند و می‌توانید پس از پایان دیدار دوستانه، عکس‌ها، فیلم‌ها و فایل‌های صوتی آن را در همین صفحه قرار دهید تا هم دوستانی که نتوانسته‌اند در جلسه شرکت کنند، این رویداد را از دست ندهند و هم برای شما و دیگر شرکت‌کنندگان خاطره‌ی ماندگاری به جای بماند. البته یادتان باشد که برای این قبیل برنامه‌ها، یک رخداد خصوصی تعریف کنید. برای این کار فقط کافی است که گزینه‌ی بسته (closed) را انتخاب کنید تا این صفحه فقط برای شما و دوستانی که به شرکت در این رویداد دعوت شده‌اند، قابل مشاهده باشد.

اما اگر بخواهید از یک راه ساده‌تر که دسترسی دوستانتان به آن آسان‌تر است، استفاده کنید، باید به تقویم گوگل (google.com/calendar/) سر بزنید. تصور کنید که می‌خواهید چنین قرار دوستانه‌ای را با سی نفر هماهنگ کنید. دوست دارید وعده‌ی دیدار را در روز و ساعتی بگذارید که همه بتوانند در جلسه شرکت کنند و دوستانی هم که در جلسه حضور ندارند با توجه به اختلاف ساعت کشور محل زندگی‌شان، بتوانند به راحتی در یک ویدئو کنفرانس یا یک جلسه چت صوتی یا ویدئویی از دور در جلسه‌ی دوستانه حضور داشته باشند.
باید دوستانتان را به تنظیم تاریخ و ساعت در تقویمی که تعریف کرده و به اشتراک گذاشته‌اید، دعوت کنید. دعوت‌نامه‌ها به ایمیل دوستانتان ارسال می‌شود. آن‌ها نیز بعد از قبول دعوت، ساعات و یا تاریخ مطلوب‌شان را در تقویم مشترک‌تان، ثبت می‌کنند و اینگونه شما می‌توانید بهترین روز و ساعت را برای یک قرار دوستانه‌ی چند ده نفری انتخاب کنید.

بعد از هماهنگ کردن تاریخ دیدار، باید به فکر امکانی برای حضور آنلاین دوستان دور از دسترس بکنید و چه ابزاری بهتر از اسکایپ؟ می‌توانید به رایگان از این نرم افزار برای ارتباط نوشتاری، صوتی یا ویدئویی با دوستانتان که در شهرها یا کشورهای دیگر هستند، استفاده کنید.

در اولین قدم، به سایت اسکایپ (skype.com) بروید و از مسیر مشخص شده، این نرم‌افزار نسبتاً سبک را دانلود و روی سیستم‌تان نصب کنید. در مرحله‌ی بعد باید یک اکانت در اسکایپ بسازید و با پسورد و یوزرنیم انتخابی‌تان وارد شوید.

اما اگر می‌پرسید اسکایپ چیست و از کجا آمده، باید بگویم که «اسکایپ» برنامه‌ای است که به آن «کابوس شرکت‌های تلفنی» نیز گفته می‌شود. این برنامه با کنار زدن تقریبا همه برنامه‌های مشابه, امروز برنامه‌ی اینترنتی استاندارد جهت برقراری تماس تلفنی رایگان به سراسر جهان به شمار می‌رود. اسکایپ امروز در سراسر جهان بیش از 40 میلیون نفر کاربر دارد و هر روز 150 هزار نفر به کاربران آن اضافه می‌شوند. در ضمن، این برنامه رایگان تاکنون بیش از 120 میلیون بار توسط کاربران دانلود شده است.

جالب‌تر این که مخترع اسکایپ یک جوان سوئدی به نام «نیکلاس زهنستروم» است؛ همان کسی که با اختراع برنامه «کازا» سرمایه‌داران شرکت‌های غول پیکر تولید موسیقی را که سال‌ها با فروش گران صفحه‌های موسیقی خریداران را تلکه کرده‌اند، به زانو در آورد. و این بار با اختراع اسکایپ تبدیل به کابوس شرکت‌های تلفنی در سراسر جهان شده‌است. او در مورد نرم‌افزار اسکایپ می‌گوید: «دریافت پول از مردم برای مکالمات تلفنی شان متعلق به قرن گذشته است. برنامه اسکایپ این امکان را به مردم می‌دهد که بتوانند با استفاده از تجهیزات موجودی که پول آن را قبلا پرداخت کرده اند، مانند کامپیوتر و خط اینترنت خودشان، با نزدیکان و عزیزان‌شان در تماس باشند».

اگر دوستان شما هم نرم‌افزار اسکایپ را داشته باشند، می‌توانید به رایگان یک مکالمه‌ی متنی، صوتی یا ویدئویی را با آن‌ها برقرا کنید. اما اگر فقط شما از این نرم‌افزار استفاده می‌کنید، می‌توانید با صرف هزینه‌ی کمی، از اسکایپ به تلفن معمولی دوستانتان زنگ بزنید. البته راه‌های فرعی هم برای تماس رایگان با تلفن ثابت از طریق اسکایپ وجود دارد و آن هم گوش داد به یک دقیقه، آگهی بازرگانی است. از امکانات دیگر این برنامه، امکان ارتباط همزمان با چند نفر و برقراری کنفرانس است و این یعنی امکان برپایی یک جلسه‌ی وب دویی دوستانه!

خلاصه این که با نرم‌افزار وب دویی اسکایپ می‌توانید به راحتی وعده‌های دوستانه‌ی مجازی و نیمه مجازی داشته باشید و دیگر نمی‌توانید بهانه‌های دوری مسافت و هزینه‌ی زیاد را برای عدم ارتباط با دوستانتان در سراسر ایران یا دنیا، بیاورید. امیدواریم که وعده‌های دوستانه‌ی هشتِ هشتِ هشتاد و هشت‌تان وب دویی، جذاب و ماندگار برگزار شوند.

جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان اصفهان- اخبار جشنواره- گزارش اختتامیه

esfjournalist — Fri, 09 Oct 2009 12:31:18 GMT

جشنواره‌ بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان اصفهان- کمیته اطلاع رسانی- 17مهرماه

پایان یک هفته‌ی کودکانه در اصفهان

شانزدهمین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان اصفهان، پنجشنبه، 16 مهرماه، در روز جهانی کودک به پایان رسید.

مراسم اختتامیه‌ی شانزدهمین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان، پنجشنبه 16 مهرماه، هم‌زمان با روز جهانی کودک، در تالار هنر اصفهان برگزار شد و این گونه یک هفته کودکانه نفس کشیدن اصفهان، به پایان رسید.

در این مراسم مدير مركز هنرهاي نمايشي كشور ضمن قرائت بیانیه‌ای به نمایندگی از ایمانی خوشخو، معاون هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، گفت:« با نيم‌نگاهي به گذشته مي‌توان اين نكته را دريافت كه تئاتر كودك و نوجوان در چهار سال گذشته چه مسيري را طي كرده و اكنون در كجا ايستاده است. جشنواره تئاتر کودک و نوجوان در طي اين چهار سال با همت و ميزباني مطلوب اصفهاني‌ها و هوش و درايت مصطفي رحماندوست شاعر، توانست در جايگاه بين‌المللي قرار بگيرد و اكنون در ليست جشنواره‌هاي معتبر بين‌المللي مطرح است.»
حسین پارسایی هم‌چنین از سيدعليرضا حسيني، مديركل فرهنگ و ارشاد اسلامي اصفهان حسینی، با تقدیم لوح سپاس و سفر حج عمره، تقدیر کرد.

سپس عليرضا ذاكر ‌اصفهاني که اولین روز کاری‌اش مصادف با آخرین روز شانزدهمین جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان بود، ضمن ابراز خوشحالی از حضور در این مراسم گفت:«هر آنچه بتوانم در راستای حفظ و تعمیق بخشیدن به این گونه مراسم آماده خواهم ساخت.»

در ادامه، مصطفی رحماندوست ضمن بیان سخنان پایانی خود در سمت دبیر جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان، از هنرمندان خواست که بدون کمک‌های دولتی، جشنواره تئاتر کودک و نوجوان را سرپا نگه دارند و اظهار امیدواری کرد که مسئولان نیز در جهت تداوم چنین جشنواره‌هایی قدم بردارند.

طبق روال سال‌های گذشته، در این مراسم از یک پیشکسوت عرصه تئاتر کودک نیز تقدیر شد. ابتدا کلیپی درباره‌ی استاد حسن دادشکر پخش شد و سپس داوود کیانیان، که خود در جشنواره‌ی چهاردهم مورد تقدیر قرار گرفته بود، با خواندن متن ادیبانه‌ای از دادشکر دعوت کرد که به روی صحنه بیاید و بدین وسیله، حج عمره و لوح سپاسی به این پیشکسوت عرصه تئاتر کودک تقدیم شد.

در بخش دیگری از مراسم مصطفی رحماندوست، اسامی برندگان مسابقه‌ی نمایش‌نامه نویسی را اعلام کرد. منوچهر اکبرلو نیز بیانیه‌ی هیئت داوران بخش مسابقه‌ی ایران را که در قالب نامه‌ای به دخترش نوشته‌بود، قرائت کرد که مورد تشویق حضار نیز قرار گرفت.

پس از معرفی و تقدیر از برگزیدگان بخش مسابقه‌ی ایران، دو جایزه‌ی «محتواي ديني» و «بهترين نمايش از ديدگاه تماشاگران» به ابتکار مرکز اصفهان، به دو نمایش اهدا شد.

و در پایان، دکتر سپیده خلیلی به نمایندگی از هیئت داوران بخش بین‌الملل به قرائت بیانیه‌ی این بخش پرداخت و برگزیدگان بخش بین‌الملل جشنواره شانزدهم نیز جوایز خود را دریافت کردند تا این گونه، پرونده‌ی شانزدهمین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان اصفهان بسته شود و دوستداران تئاتر کودک، چشم انتظار برگزاری هفدهمین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان باشند.

جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان اصفهان- اخبار جشنواره- روز جهانی کودک

esfjournalist — Thu, 08 Oct 2009 11:57:18 GMT

جشنواره‌ بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان اصفهان- کمیته اطلاع رسانی- 16مهرماه

همه‌ی روزها، روز جهانی کودک است

مصطفی رحماندوست در حاشیه‌ی جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان اصفهان همه‌ی روزها، را روز جهانی کودک دانست.

دبیر جشنواره‌‌ی بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان اصفهان، در پاسخ به خبرنگار ستاد اطلاع‌رسانی جشنواره، گفت:« همه‌ی روزها، روز جهانی کودک است. این روز به خصوص را هم گذاشته‌اند برای آنها که یادشان رفته. اما برای ما که هر روز داریم برای کودکان کار می‌کنیم، همیشه روز جهانی کودک است.»

مصطفی رحماندوست در ادامه، افزود:« کودک را نمی‌شود، نادیده گرفت. شاید اصلاًً بی‌خود روز جهانی کودک گذاشته‌اند. چون وقتی یک بچه وارد جمعی می‌شود تمام جمع را تحت تاثیر قرار می‌دهد، حتی آنها که کمی اخمو هستند و حاضر نمی‌شوند با بچه‌ها ارتباط برقرار کنند هم در اصل خودشان را گول می‌زنند. اعتقاد من این است که بچه چون از نیستان وجود فاصله‌اش کم است، وقتی به من بزرگسال می‌رسد مرا یاد دنیایی که از آن جدا شده‌ام، می‌اندازد. آدم‌ها همیشه دلشان برای جایی که از آن آمده‌اند، تنگ می‌شود و بچه‌ها هم یادآور جایی هستند که ما از آن آمده‌ایم. چیز خاصی نمی‌توانم بگویم به جز این که بچه‌ها را به خیابان بیاورید، روزجهانی کودک می‌شود.»