یکشنبه، سوم تیرماه1386، شماره صدوهفتادوپنجم، ویژه‌نامه جوان(اکسیر) شماره اول,صفحه 2

------------------------------------------------------  

------------------------------------------------------

پاره‌هایی از متن:

 هرکی اعتراض داره، وایسه دم در، لطفاً!!

قرار است مانیسفت «دلخوشی‌های کوچک زندگی» رابنویسم. بگویم که در این نیم صفحه، چه خواهید خواند، به چه هدفی و چگونه... اما نمی‌شود! نمی‌گذارد. این بیزاری درونی از همه‌ی خطوط و محدودیتها، نمی گذارد. اصلاً اگر می‌شد هیچ وقت خط نمی کشیدم، خطوط را نقطه‌چین می‌گذاشتم تا هروقت کسی هوای تازه خواست، بتواند از بین نقاط بگذرد و نفس بکشد!

اما، چه حسی نسبت به این اسم «دلخوشی‌های کوچک زندگی» دارید؟... این اسم برای من به یک دلیل، دوست‌داشتنی است: به خاطر مبهم بودنش. وقتی می‌خواهیم سطح مایع داخل ظرف را اندازه بگیریم، می‌گویند نباید از بالا یا پایین به آن نگاه کنیم. چشم باید در سطح آن باشد، تا ارتفاع دقیق مشخص شود. من اما، گاهی وقتها ترجیح می دهم از پایین نگاه کنم و دیگران را هم به زاویه‌ی دید خودم بیاورم، تا خط بالاتر به نظر برسد!... به طور کلی، مهمترین اصولی که سعی خواهم کرد در این صفحه،« شدید توی چشم بزنند» عبارتند از: غافلگیری، جذابیت، ضد کلیشه، نو و متفاوت بودن. همچنین تلاش مضاعف می‌نماییم برای جذب آرا، نظرات و دل‌نوشته‌های مخاطبین‌مان....  

دل‌نوشته‌ها

مانتوی مشکی بلند با یکی از آن یقه‌های عجیب و غریب که آدم را در این هوای داغ، دیوانه می‌کند، مغنعه‌ی تیره، یک روز آفتابی  از آن روزهایی که حس آب‌پزشدن به آدم دست می‌دهد، حس گیر‌کردن در سونای بخار!، راه‌پیمایی‌های از این ساختمان به آن ساختمان، از این قسمت به آن قسمت، از اتاق آقای فلان تا اتاق خانم بهمان!... 2ساعت پیاده‌روی اجباری با اعمال شاقه و انتظار... انتظار... انتظار... « انسان امروز، انسان انتظارهای بی‌پایان است، گویی زندگی خود را هر روز صبح به روزی دیگر به تعویق می‌اندازد. آرزوهای او زنجیره پوچی است که تا بی‌پایان جهان ادامه می‌یابد و این است که به زندگی او معنا می‌دهد.»... معنا؟!... و بالاخره می‌رسی درب خانه... کلید را در قفل می‌چرخانی، در که باز می‌شود... خنکی لذت بخش در جا میخکوبت می‌کند، بعد بوی خوش و سرخی دلنشین هندوانه و ... و حس می‌کنی زندگی چه قدر زیباست!... این است « دلخوشی‌های کوچک زندگی»... اتفاقات، چیزها و کارهایی که بودنشان حس زندگی می‌دهد به تن و روح خسته‌مان... و نبودنشان، امید، شادی، سرزندگی و همه‌ی حس‌های قشنگ زندگی را در دل می‌پژمرد...