گزارش نمایشگاه روزنامه‌نگاران غیر حرفه‌ای
خبر، خبرنگار، ذوق، صمیمیت و سلیقه در نمایشگاه روزنامه‌نگاران موقت شخصی!
ویژه‌نامه سومین جشنواره مطبوعات استان اصفهان-ضمیمه فرهنگ‌نامه- پاتوق کاغذی
  سوم اردیبهشت‌ماه 1387

روزنامه‌نگاری کار عجیبی است. تا زمانی که از بیرون نگاه می‌کنی و برایت به صورت یک شغل درنیامده، فقط جذابیت‌هایش را می‌بینی. اما وقتی واردش شدی، تنها چیزی که در آن نمی‌بینی، جذابیت است! وقتی قرار شد از ششمین نمایشگاه روزنامه‌نگاران غیر حرفه‌ای گزارش تهیه کنم، فکر کردم گزارش گرفتن از این نمایشگاه در معیت یک ناخبرنگار عشق خبرنگاری(!) که اصولاً فقط همان جذابیت‌ها را فعلاً می‌بیند، کار جالبی خواهد بود پس از یک دوست با این دو خصوصیت دعوت کردم و او هم با کمال میل و اشتیاق و بعد از دودر نمودن یکی از کلاس‌هایش، دعوتم را پذیرفت و با هم سری زدیم به ششمین نمایشگاه روزنامه‌نگاران غیرحرفه‌ای.
اینکه بخواهی 74غرفه را ببینی، با مسئولینشان گپ بزنی، از نشریه‌شان بپرسی و سه ساعت هم بیشتر وقت نداشته باشی، واقعاً کار سختی‌ست. قدم می‌زنیم. غرفه‌ها را نگاه می‌کنیم. نشریه‌شان را ورق می‌زنیم. سوال می‌کنیم و... «بفرمایید. نشریه طنزمان را بدهم خدمتتان؟!... بفرمایید. مطمئن باشید وقتی خواندید می‌فهمید که ارزششان خیلی بیشتر از 200 تومان است!... پول خورد نداشتید؟!» دانشگاه پیام نور فریدون‌شهر اولین غرفه‌ای‌ست که می‌بینیم. چهار رنگ پارچه برای غرفه‌آرایی استفاده کرده‌اند و اصرار دارند که سه پارچه سبز کم‌رنگ، قرمز و سفیدی که به دیوار غرفه‌شان زده‌اند، نماد لباس‌های محلی شهرشان است نه پرچم ایران! بسیج دانشگاه آزاد خوراسگان(حوزه شهید چمران) نشریه بهلول را منتشر می‌کنند. در غرفه‌آرایی‌شان از نماد کاه‌گل استفاده کرده‌اند. وقتی چرایش را می‌پرسیم، مسئول غرفه می‌گوید:«چرا امروز همه می‌خواهند بدانند «چرا»؟!». به غرفه خبرگزاری پانا که می‌رسیم. از ایشان درباره مصاحبه‌ای که با استاد جعفری کرده‌اند، می‌پرسم. کلیپی که از مصاحبه‌هایشان با پیشکسوتان مطبوعات اصفهان، درست کرده‌اند را نشانمان می‌دهند. بعد پیکسل(نشریه دانشگاه پیام نور سبزوار) و تبسم قلم(نشریه پیام نور رفسنجان) را می‌بینیم و از بچه‌های دانشگاه پیام نور فریمان می‌پرسیم:«فریمان کجاست؟!» توضیح می‌دهند که در 70کیلومتری مشهد است. و بعد از دو نشریه‌ی شیمی و ریاضی دانشگاهشان می‌گویند. جمله «اتحادیه روزنامه‌نگاران موقت شخصی» بالای آرم شطرنجی‌ مشابه آرم تاکسی‌های شهری، هم طرح جالبی است که روی دیوار غرفه‌شان جلب توجه می‌کند. «ما خبر هستیم. خبرنگار نیستیم» این جمله‌ی طلایی غرفه‌ی «انجمن حمایت از توانخواهان فردا» است. مسئول غرفه مشغول صحبت با یک خبرنگار دیگر است. خوب و زیبا صحبت می‌کند. ما گوش می‌دهیم و آهسته وارد بحث می‌شویم.«فرخنده محمودی» مسئول انجمن است. تا به حال چندین انجمن حمایت از معلولین و بیماران تاسیس کرده و خودش می‌گوید:« حداقل اگر این دنیا را ندارم، ان‌شاالله آن دنیا را دارم.» فیلم تاثیرگذار مراسمی که روز جهانی معلولین برگزار کرده‌اند را می‌بینیم. از فعالیت‌هایشان می‌گوید و ما خبرنگارها را محکوم می‌کند که قدرت داریم ولی بین این همه مطلبی که می‌نویسیم، به مسایل معلولان توجهی نمی‌کنیم. بعد غرفه‌های دانشگاه پیام‌نور سبزوار، پیام‌نور زرین‌شهر و پیام‌نور رفسنجان را می‌بینیم و می‌رسیم به غرفه‌ی دانشگاه شهرکرد که نشریه‌شان در قطع روزنامه است. یک روزنامه سیاسی، فرهنگی، اجتماعی. نکته جالب حضور پررنگ وبلاگ‌هاست. هر غرفه‌ای در کنار اسم نشریه‌شان، آدرس وبلاگ‌شان را هم نوشته‌اند. به بچه‌های نشریه «صلا» می‌گویم:« خیلی جالبه که وبلاگ وردپرسی دارید! اصولاً سیستم وردپرس بیشتر مخصوص وبلاگنویسان حرفه‌ای و جدّیه و کمتر در بین عموم شناخته‌شده است.» غرفه انجمن مثنوی‌پژوهان هم شلوغ است. یکی از اعضایشان دعوتمان می‌کند که در جلسات روزهای جمعه‌شان شرکت کنیم. غرفه‌ی بعدی، غرفه‌ی بچه‌های پیام ‌نور گلپایگان است. غرفه‌آرایی سنتی-پاییزی با حوض آبی که داخلش یک هندوانه و چند سیب انداخته‌اند، حال و هوای دیگری دارد. بچه‌های «شاعر» دورتادور نشسته‌اند و یکی تعارف می‌کند که برویم داخل، بنشینیم و چای بخوریم. حیف که وقت نداریم!

اسم نشریه دانشگاه پیام‌نور تهران(حسن‌آباد) جالبه:«شوک»! می‌پرسم:«نشریه‌تون چه شوکی می‌ده، مگه؟!» می‌گویند:«به دانشگاه شوک می‌ده!» راستی به نظر شما «سَل‌تی‌تی» یعنی چه؟! این را از مسئول غرفه‌ی دانشگاه پیام‌نور بندرانزلی که غرفه‌آرایی مرداب‌گونه هم انجام داده‌اند، می‌پرسم. می‌گوید:«یعنی شکوفه‌های مرداب» و کف غرفه را نشان می‌دهد. یک شکوفه مرداب هم درست کرده‌اند به رنگ تقریباً صورتی. بچه‌های دانشگاه پیام‌نور وزوان که در 90کیلومتری اصفهان است، گاهنامه «سرمد» را منتشر می‌کنند. اسم گاهنامه دانشجویان فیزیک دانشگاه پیام‌نور زرین‌شهر هم «نوترینو» است.«اسم یک ذره ناشناخته»! در مورد طرح غرفه‌شان می‌گویند:«تصاویر ما در آئینه زندانی می‌شوند. این آدمک‌ها نماد تصاویر ما هستند که آئینه را شکسته‌اند و از درونش فرار می‌کنند.» به تکه‌های آئینه روی دیوار روبه‌رو نگاه می‌کنم. در غرفه‌ی انجمن علمی روانشناسی دانشگاه پیام‌نور زاهدان، عکس انیشتین را زده‌اند. بچه‌ها دور یک میز نشسته‌اند و خبری از نمونه نشریه‌شان نیست! می‌گویم:« اولاً نشریه‌تون کو؟! ثانیاً انیشتین چه ربطی داره به نشریه‌ی روانشناسی؟» تعریف می‌کنند که هرکدام به امید اینکه دیگری، چند نمونه از نشریه را آورده، دست خالی آمده‌اند! عکس انیشتین هم به این خاطر است که او یک نابغه بوده و برای همه مردم دنیا سودمند به جز برای خانواده‌اش! و آدم‌های نابغه حتماً هم آدم‌های خوبی نیستند. مثل جناب انیشتین که همیشه در رویا زندگی می‌کرده و خانواده‌اش را بدبخت کرده‌است.
اسم‌ها و غرفه‌آرایی‌های جالب و ابتکاری چیزهایی هستند که نمی‌توانی راحت از کنارشان بگذری. رمز(دانشگاه پیام‌نور مبارکه)، ردپا(دانشگاه پیام‌نور طبس)، رادیکال(دانشگاه پیام‌نور سبزوار)، خاوران(جهاد دانشگاهی-شعبه صنعتی اصفهان) و چشمها که نشریه دانشگاه پیام‌نور وزوان است. یکی از بچه‌ها که دانشجوی روانشناسی است، برایم در مورد دارت و دکور چشم‌ها و ارتباطشان با مشکلات روزنامه‌نگاری صحبت می‌کند. آدم باورش نمی‌شود این‌همه فلسفه پشت این طراحی‌های ساده باشد! نشریه متخصصین مراقبت پرواز ایران را می‌بینیم. جمعیت هلال احمر و دانشگاه علوم پزشکی اصفهان هم غرفه دارند. بچه‌های دانشگاه پیام‌نور فردوس، وسط غرفه، مجله‌ی بزرگی آویزان کرده‌اند. به غرفه‌ی «مات» که می‌رسم. کسی در غرفه نیست. یک دفعه می‌شنوم که می‌گویند:«ما اینجائیم. اومدیم. چیز بدی ننویسین‌ها!» آدم حس پلیس در حال جریمه کردن، به‌ش دست می‌دهد! می‌گویم:« نشریه تخصصی مدیریت چه ربطی به شطرنج دارد که غرفه‌آرایی‌تان شطرنجی‌ست؟!» توضیح می‌دهند که «مات» مخفف «مدیریت اساس توسعه» است و بین این مات و مات در شطرنج رابطه برقرار کرده‌اند. NGOهای زیست‌محیطی اصفهان هم یک غرفه دارند. با دبیر انجمن حمایت از حیوانات اصفهان کمی صحبت می‌کنم و بروشورهایشان را می‌بینم. بعد از مسئولین غرفه‌ی دانشگاه پیام‌نور دولت‌آباد درباره غرفه‌آرایی با چوب، شعار « دو قدم مانده  زگرمازدگی تا دریا» و نشریه‌ی گلاسه‌شان می‌پرسم. می‌گویم:« انگار امکانات‌تان زیاده؟!» جواب منفی‌ست. در مورد کاغذ‌های گلاسه و آگهی گرفتنشان و معنای نام نشریه‌شان صحبت می‌کند. شما می‌دانستید که «آویژه» یعنی «خاص و برتر و پاکیزه»؟! غرفه‌های انجمن جوانه اصفهان، دانشگاه پیام‌نور صومعه‌سرا، دانشگاه آزاد خمینی‌شهر، دانشگاه پیام‌نور نجف‌آباد، انجمن اندیشه جوان، دانشگاه پیام‌نور سبزوار، انجمن حقوق پیام‌نور دزفول، دانشگاه پیام‌نور اصفهان، دوماهنامه میراث، دانشگاه هنر تهران، دانشگاه پیام نور زاهدان و منشور(نخستین نشریه عکس دانشجویی) هم خیلی جالب‌اند. داریم قدم می‌زنیم، غرفه‌ها را نگاه می‌کنیم و با مسئولینشان حرف می‌زنیم که در بلندگو اعلام می‌کنند نمایشگاه در حال تعطیل شدن است. باورمان نمی‌شود سه ساعت به این زودی گذشته! سریع چند غرفه‌ی آخر از جمله نوای زنده‌رود(تشکل الغدیر- دانشگاه آزاد خوراسگان)، یاسین(نشریه دانشگاه پیام‌نور زرین‌شهر)، فراسو(نشریه علوم رضوی مشهد)، یاس، همراز( مذاهب اسلامی)، مهاجر(روابط عمومی سپاه) و ولایت را می‌بینیم و با مسئولین غرفه‌ها از نمایشگاه خارج می‌شویم. کاش کسی فکری به حال سرویس «ذهاب» نمایشگاه می‌کرد، واقعاً!